GÖNÜL İŞİ

https://www.facebook.com/share/v/9wnkSjKB368JVZGJ/?mibextid=oFDknk

BİR FİLMİN BENDE ÇAĞRIŞTIRDIKLARI

Beyaz saçak, beyaz karanfil, beyaz taziye, beyaz gezi... Bu kelimeler, bir zamanlar Türkiye'de belediyecilik anlayışına damga vuran bir projeyi hatırlatıyor: Beyaz Masa.

Beyaz Masa, sadece bir telefon hattı veya şikayet merciinden çok öteydi. O, halka değer veren, şeffaf ve hesap verebilir bir yönetim anlayışının simgesiydi. Beyaz Masa ile birlikte belediyecilik hizmetleri halka daha yakın hale geldi, bürokrasi ve gecikmeler azaldı.

Beyaz Masa'nın sunduğu hizmetler arasında şunlar vardı:

Beyaz Saçak: Yaşlılara yönelik bakım ve destek hizmetleri

Beyaz Karanfil: Engellilere yönelik eğitim ve rehabilitasyon hizmetleri, hasta ziyareti. -evde bakım-

Beyaz Taziye: Cenaze ve defin işlemleri. -başkanın taziye mesajı-

Beyaz Devriye: Kent güvenliği ve zabıta hizmetleri -yerinde çözüm-

Beyaz Gezi: Kültürel ve sanatsal etkinlikler. -sosyal, kültürel ve teknik yatırımlarla kent halkının buluşması-

Beyaz Masa, sadece İstanbul'da değil, Türkiye'nin birçok şehrinde de uygulandı ve birçok belediye tarafından örnek alındı. Beyaz Masa'nın başarısı, sosyal belediyeciliği yaygınlaştırdı, kimsesizlerin kimsesi oldu, "bugün git yarın gel" anlayışını bitirdi ve gönül belediyeciliğini başlattı.

Bugün kullandığımız CİMER uygulamasının bile fikir alt yapısını oluşturan Beyaz Masa, gerçekten gönül işiydi.

Beyaz Masa'nın hikayesi elbette yazılmaya değer. Bu projenin arkasındaki vizyonu, emeği ve fedakarlığı anlatan bir film veya kitap, o dönemdeki Türkiye'nin sosyo-politik atmosferini de yansıtarak izleyicilere ve okuyuculara ilham verebilir.

Beyaz Masa'nın hikayesi, sadece bir projenin hikayesi değil, aynı zamanda bir değişimin, bir dönüşümün hikayesidir.

Beyaz Masa'nın ruhunu yaşatmak ve o dönemdeki başarıları gelecek nesillere aktarmak o dönemde burada çalışanların görevidir.